Caubère jòga Benedetto : a la Maison de la Poésie - Passage Molière, 157 rue Saint Martin, 75003 Paris
Enjusqu’au 31 de decembre de 2011 - Reservacions : 01 44 54 53 00
Philippe Caubère, amb la complicitat de Claude Guerre, qu’es a l’ora d’ara lo director de la Maison de la poésie, nos ofrís 1h45 de tèxts e reflexions d’André Benedetto que fuguèt, après 68, un dei mèstre d’òbra de la scèna occitana. Benedetto que fuguèt, coma Manciet, un complici de Bernart Lubat. Benedetto, un incontornable dau festenau d’Avinhon, que sachèt dire non en beutat.
Vaquí çò que n’en ditz Claude Guerre, en presentacion de l’espetacle :
"Ère encara un joine òme quand me capitère sos l’aprendissatge d’Andreu Benedetto. Èra un òme d’una fòrça e d’una exigéncia absoluda. Aviá una consciéncia olistica dau monde. Aviá que sa mission en tèsta. Aquesta mission èra la revolucion per la beutat.
"Fau dire qu’èra bel òme. Anava en mòto. Brutlava la vida. Èra un Rimbaud caraco, cultivava un marxisme d’epòca, li agradavan lei serenas de la Beat generation. Aviá una valor : la libertat.
"Escriviá de lònga, disiá la premièra fes sei pèças solet, d’un biais estrambordant que jamai podriam aténher, menava sa companhiá sabiam pas onte, lo camin èra la tòca . Viviá sus lo moment. Viviam dins sa passion. Botava fuòc. La paraula èra lo sang quotidian. Lo sang dei poètas.
"Faire veire lo monde coma vai èra nòstra rason d’èstre ensems. Levat lo « ensems », li aviá ren. Arrivava au començament de l’après dinar, aviá escrich un tèxt, disiam: « jogam dimècres ». Anaviam pegar leis afichas, de nuech après lei repeticions.
"Per nautres, escriviá un cant collectiu. Era poèta. Parlava coma poèta, s’impausava coma poèta, èra exijent coma poèta, renava coma poèta, petava coma poèta. Maudissiá, amava, amava dos còps, tres còps, cent còps, detestava, fòra bandissiá, s’encanhava, puèi amava mai, vaquí, èra viu que d’amor.
"M’aprenguèt l’exigéncia, la grandor de l’engajament, lo trabalh poderós, lo don dei nuechs, lo don de se, l’egotisme perèu, l’ipèr-subjectivitat, la jòia ben segur, e puèi la pena.
"Me transmetèt la beutat coma solet jutjament, la lenga coma invencion, lo gost de la realitat e la fisança en l’imaginari, lo socit dau politic e la poesia coma medecina. Per finir, l’inagotabla capacitat umana. Una soleta fòrça contra lei maquinas : l’òme. “Un òme, disiá, vau mai que dètz projectors”.
"Amb Felip Caubère, avèm Benedetto en comun. Qu’ague lo desir de dire Benedetto, aquò me trevira. Auriáu pas sachut lo faire.
"Caubère bastís una òbra de paraulas sus lo Poèta. Fai lo retrach dau missionat, dau necessari irremplaçable poèta, de l’audaciós poèta, de l’eterne poèta, dau geniau e de fes que i’a insuportable poèta au mitan deis òmes dins sa solessa de creator. L’istòria terribla, estrambordanta e susprenenta dau poèta.
"M’auriá agradat que l’Andreu Benedetto venguèsse dire sei poèmas dins nòstre Ostau. Es ansin que li vendrà dins lo retrach de poèta que li fai Felip Caubère."
Claude Guerre, director de La Maison de la Poésie - Traduccion occitana de Gui Matieu
