Contes de Sibòt de Ricon de Laurens (Henri Fournier) (Lo Grelh Roergàs, reedicion de 1984, 144 paginas).
Presentacion de l'autor pagina 3 – Tot escrivan que se respècta demanda a qualqu'un de plan plaçat de li far un prefaci.
Mas ieu, soi pas un escrivan. S'ai fargat de contes, es mai que mai per amusar los que legisson lo Roergàs.
Pareis qu'aqueles contes an interessat pichons e grands, e mai d'un m'a demandat de los amassar dins un libron. Auriài pogut demandar al majoral Mouly o à mos amics Calelhon e Seguret de vos presentar aquel libronèl. Aimi mai lo vos servir sens cap de reclama.
Cal pr'aquò que vos digue perqué ai volgut apelar aqueles contes Contes de Sibòt.
Sibòt es lo nom d'un rivatèl qu'amassa las aigas de quatre parròquias, (Ròcacesièras, Sant Crespin, Laverdòla e Sant Maurici). Las pòrta al Rance, e lo Rance las mena al Tarn ; lo Tarn las carreja à la Garona que las va pèrdre dins la mar oceana. À l'ombra dels vèrnhe e dels píbols que butan de long del riu, verdejan de pradelons ont los vaquièrs del país van gardar las vacas. Es dins un d'aquel pradelon qu'anavi gardar la Rossèla e la Laureta. Dins lo prat vesin, la vièlha Catinarda veniá gardar sas fedas e, del temps que lo bestial paissiá, me contava d'istòrias.
Totas las que vos baili aicí son pas d'ela.
Mas n'en pòdi pas contar cap sens me creire assetat à l'ombra d'un vèrnhe, al pè d'un rivatèl ont l'aiga canda bronzis doçament... e que s'apèla Sibòt.
Henri Fournier
Sèrgi Viaule amb paciéncia e aplicacion trabalha. Entre escritura d'òbras
originalas e traduccion, porgís cada an al occitans desiroses de legir
dins lor lenga d'òbras divèrsas.
Es sortit en julhet de 2017 lo libre Camins de guèrra
de Jules Cubaynes. Es publicat per IEO Òlt edicion. Presenta lo
tèxt occitan de l'autor e la traduccion en francés de Roger Lassaque
que faguèt tanben lo prefaci e s'encarguèt de la modernizacion
ortografica del tèxt occitan.
Lo libre Contes de la val de la Boneta, recampa la colleccion d'un vintenat de contes recampats
al començament del sègle XX, entre Carcin e Roergue.
Son los mainatges d’una escòla de vilatge qu'effectuèron
aquel trabalh de collectatge.