Avèm decidit d'aver rason
Despolhats de tot
e mai dau nom nòstre
tot çò nòstre perdut
tot contra nautrei justificat
creson que la tèrra es a-n-aquelei que la viòlan
Tròp d'espèra a enganat l'espèr
degalhat tot çò que nos demòra
mai lei montanhas rèstan drechas.
Desliurats de nòstrei darrièrei pelhas
e receptius l'esperit macat,
siam venguts fòrts de nòstra misèria
nus e gigants.
L'esclau liparà pas pus la man dau mèstre
pr'amor que i a pus ges d'esclaus !
Venèm de nàisser
de la man d'ailà de totei lei vièlhei paurs
e di vièlhs silencis
òmes revòutats
es a dire
òmes
ren que compte
de sei promessas e de seis amenaças
de sa poissença d'aur, d'armas e de mits
ren
que vaugue
contra leis òmes
dei mans nusas
puèi qu'
avèm decidit
d'aver rason.
Roland Pecout
