Belugas
Un tèxt del jornal La Beluga (Tarn e Garona), agost de 2008.
La beluga
N’èra, aquò, qu’un pilòt de cendres doblidat dins la chimenèia mòrta. Volguèri netejar lo membre que dintrèssen l’aire blos e lo solelh clar. Trapèri lo tison ennegresit e sentiguèri coma una lenha tèba. Bufèri doçamentòt ; s’esclairèt lo tròç de carbon. Al cap d’un brin, semblèt qu’anava brasilhar e, dins lo vièlh foguièr, lancèt una beluga. La vida i tornava ; la beluga del reviscòl la vejèri portaira d’esperança.
Qu’atal ne siague de la nòstra lenga... que la daissèrem perir benlèu perqué la cresiam immortala. La lenga es coma una polida flor ; se jamai i renovatz la tèrra del vas, serà lèu passida. Alavetz, que de la beluga de l’espèr se fague un bèl fòc qu’esclaire la nòstra vida. Que cadun pòrte sa lenha, buscalha o pajèra. A l’entorn convidam a totes los afogats de justícia, beutat e ideal.
I a plaça per totes los òmes de bona volontat que venguen atisar un fòc qu’a totes nos recalfure.
Nadal Rei
La Beluga numèro 2, (Tarn e garona, 2008)
