En 2018 sortissiá lo libre de Sèrgi Viaule Atal fasèm aquí lo pòstfaci de l'autor.
Un article de la revista Viure numèro 3, 1965.
En 1966 vint-e-uèch intellectuals occitans signavan la mocion d'Ardoana.
Critica de Robèrt Lafont del libre Le Théatricule et le caleçon d'écailles.
Dins son libre Mas Espingadas Enric Mouly dedicava un capítol a la lenga nòstra.
Del 27 de junh al 22 de setembre de 2019, lo Pavillon Populaire, espaci d’art fotografic de la Vila de Montpelhièr, aculhissiá la mòstra Lynne Cohen. Doble òrb 1970-2012.
Dins lo sieu magazine del mes d'avril de 2019 la vila de Montpelhièr informava sus çò que nomenan « las arts urbanas ».
Part II de l'article de Robèrt Lafont subre l'alienacion.
Un article de robèrt Lafont subre l'alienacion.
La comuna de Montpelhièr valoriza la correspondéncia entre Marius e Elisa Coutarel.
Un article de Cristian Laus dins las revista Vida nòstra 07/08 de 1972.
La redaccion de la revista Viure en 1966 se questionava sus la condicion dels escrivans que causisson coma lenga d'expression l'occitan.
Al mes d'agost de 2020 sortiguèt en occitan traduch per Joaquim Blasco lo libre de José Maria Eça de Queiroz Lo Mandarin.
Dins la revista Letras d'òc numèro 1, de 1965, Ives Roqueta publicava lo tèxt : Lo cinc de junh.
occitanparis.com vos desira una bona annada 2021, plan granada e de fòrças maitas accompanhada.
En 1974 André Benedetto montava la pèça Geronimo, los redactors de la revista Revolum dels mes de genièr de 1975 ne rendián compte.
Istoric de l'associacion parisenca dels Amics de la lenga d'òc per Joan Fourier.
En 1899 sortissiá a Marselha lo libre La pauriho de Valèri Bernard amb un prefaci de Frederic Mistral.
Dicha de Robèrt Lafont a l'ocasion de la remesa del Grand prèmi literari de Provença en 2007.
Membre de l'Union Europèa dempuèi 2013, Croàcia emplega dempuèi aqueste 1èr de genièr de 2023 l'èuro coma moneda. De pèças novèlas son donc intradas en circulacion.
Lo grelhon, lo lop e las abelhas es lo primièr tèxt dels Contes de la Tatà Mannon de Justin Bessou.
